Według opinii dawnych kronikarzy wsi oraz niektórych dziewiętnastowiecznych badaczy, Maciejowa powstała najpewniej już w drugiej połowie XIII w Biedermann twierdził nawet, iż była ona najstarszą miejscowością w okolicy ,a może nawet w całej Kotlinie Jeleniogórskiej. Podawane są nawet konkretne daty 1189 oraz 1198. Jej założycielem miał być w tym czasie rycerz Wittrich von Czirn (lub Zirn). I choć z pewnością wieś powstała dość wcześnie, to jednak pierwsza dokumentarna wzmianka o niej pochodzi dopiero z 1305 r. Maciejową wymieniono wówczas w "Księdze uposażeń biskupstwa wrocławskiego", gdzie umieszczono wsie już istniejące i przynoszące dochody.
Pierwsza osada została tu założona najprawdopodobniej na tzw. prawie polskim. Jednak rozwój ówczesnych stosunków gospodarczych bardzo szybko :: prowadził na Śląsku do lokowania miast i wsi na tzw. prawie niemieckim. Prawo to wprowadzało stałe czynsze, zapewniało dość szeroki immunitet (zwolnienie od pewnych świadczeń). W praktyce polegało to często na przeniesieniu na dotychczasowych mieszkańców nowych praw. Potrzebny był do tego za- sadźca, który starym mieszkańcom i nowym osadnikom przydzielał ziemię pod gospodarstwo. Ziemia ta stawała się ich dziedziczną własnością. Sam zasadźca z reguły zostawał po lokacji sołtysem. Taki sołtys w Maciejowej wymieniony został po raz pierwszy w 1319 r. Stąd wiadomo, iż lokacja na prawie niemieckim nastąpiła najpóźniej w tymże roku. Oczywiście właścicielem wsi pozostawał pan feudalny. Mieszkańcy Maciejowej, utrzymujący się z produkcji rolnej, sprzedawali swoje płody w pobliskiej Jeleniej Górze, gdzie z kolei zaopatrywali się w niezbędne dla nich produkty rzemieślnicze.
Od końca XIII w. Jelenia Góra stanowiła dla Maciejowej nie tylko rynek zbytu, ale była lokalnym centrum sądowo-administracyjnym, jako stolica, tzw. weichbildu, czyli okręgu administracyjnego. Z całą pewnością pierwszym właścicielem wsi był zaś jeden ze śląskich książąt. W drugiej połowie XIII w. mógł nim być Bolesław Rogatka książę legnicki (1248-1278), a najprawdopodobniej 3olko I książę świdnicko-jaworski (1276-1301). Do tego też księstwa należała Maciejowa, a przynależność ta pozostawała niezmienna do drugiej połowy XVIII w. Przyjąć więc można, iż Maciejową założył książę Bolko I, który pod ,koniec XIII podarował ją (a może sprzedał) jednemu ze swoich rycerzy. Odtąd wieś pozostawała własnością prywatną miejscowego rycerstwa.Najbardziej znanymi właścicielami Maciejowej w średniowieczu byli Zedlitzowie.....
Ważną datą w dziejach wsi był rok 1427, kiedy to w Kotlinie Jeleniogórskiej pojawiły się oddziały czeskich husytów. Zdobyli oni i zniszczyli pobliski zameczek na Kozińcu, a także nieco dalej położony Sokolec na Krzyżnej Górze. Spustoszyli również wiele wsi w okolicach Jeleniej Góry, a w tym i Maciejową.....
Po 1455 r. dobra w Maciejowej przeszły na Krzysztofa (Christoph) Zedlit- za Starszego, zwanego Małpą, ożenionego z Barbarą von Niebelschütz. Miał on 5 synów: Krzysztofa (Christoph), Justa, Hansa, Jörga i Jakuba. W roku 1514 Zedlitz zakupił od rady miejskiej Jeleniej Góry pobliski majątek i folwark w Gra- barach. Jego następcą w Maciejowej został syn Krzysztof von Zedlitz Młodszy, który za żonę pojął Jadwigę von Schweinichen. Małżeństwo to posiadało aż sześciu synów, którzy po śmierci swego ojca - w 1530 r. - podzielili wieś mięsiebie. Dzięki temu wiemy co wówczas we wsi się znajdowało, gdyż jeden z nich Jacob (Jakub) otrzymał: wójtostwo wraz z przynależnymi doń dobrami, browar, dolną część wsi od kuźni do Dolnego Młyna, z wyjątkiem Górnego Młypołowę lasu, mniejsze stawy, a ponadto gaj i łąki w Górnej wsi. Drugi Heposiadł: dwór i folwark, przynależne doń grunta, Górną wieś z młynem i tartakiem, pozostałe pół lasu, stawy, gaje i łąki, w tym lenna kościelne. Cztepozostałych zostało zaspokojonych resztą ziemi dworskiej oraz czynszami i majątkami leżącymi poza Maciejową. Od 1538 r. jedynym właścicielem Mapozostawał już jednak Heinrich von Zedlitz, który w tym czasie odkupił od swego brata dolną część wsi. Żoną Henryka była Zuzanna von Reichenau. Tenże Zedlitz stał się na Śląsku jednym z pierwszych wyznawców nauki Lutra. Nic więc dziwnego, że i jego poddani masowo przechodzili na nową konfesję. Tak też było i w Maciejowej, gdzie po śmierci w 1538 r. miejscowego proboszcza katolickiego, pozostający w większości ewangelicy zajęli tutejszą świątynię. Pierwszym pastorem został w niej Wolfgang Süstel pochodzący z Passau. Od tej pory, aż do 1654 r. świątynia ta pozostawała ewangelicką......
Koniec wojny trzydziestoletniej, po której na Śląsku znaczną przewagę zdobył cesarz austriacki, przyniósł też poważne zmiany w sferze religijnej. Zawarty w 1648 r. pokój westfalski znacznie ograniczył wolność religijną ewanów. Parafia luterańska istniała tu od 1538 r., a w XVII w. jej pastorami byli kolejno: Melchior Himmełreich (w latach 1614-1626), Johann Eichholz 1^27-1632), Christoph Hilscher (1633-1640), Martin Forster (1641-1654). W 1654 r. przystąpiono na Śląsku do redukcji kościołów, czyli odbierania ewanświątyń, które przed reformacją należały do kościoła katolickiego. Tak leż stało się w Maciejowej, gdzie 28 lutego 1654 r. w kościele świętych Piotra Pawła ksiądz Christoph Franz Hubrig z Jeleniej Góry odprawił pierwsze od prawie 100 lat nabożeństwo katolickie. Od tej pory kościół w Maciejowej stał się kościołem filialnym parafii świętych Erazma i Pankracego w Jeleniej Górze, którą do 1776 r. opiekowali się jezuici. Do 1672 r. kroniki odnotowują trzech ojców zakonnych, opiekujących się Maciejową. Było to kolejno: Johann Kot- ting. Johann Holander i Ignatius Leopold Safsel a Clima. Kolejnymi kapłanami byli tu diecezjalni proboszczowie z Jeleniej Góry: Johann Konstantin Pank 1672-1710), Andreas Jacobus Caffart (1710-1721), Johann Leopold Gulitz 1722-1751).
Przez większą część okresu wojny trzydziestoletniej sołtysem Maciejowej był Georg Katzler, a mianowicie w latach 1600-1634. Następnie, do 1668 urząd ten sprawowali kolejno: Georg Schneider, Christoph Horing i Hans Friebe (Starszy).....
Lata 1740-1742 przyniosły dla Śląska, w tym i dla Madejowej, istotne zmiany. Wykorzystując słabość monarchii austriackiej w początkowych latach rządów cesarzowej Marii Teresy, król Fryderyk II zbrojnie najechał Śląsk i po dwuletnich walkach większą jego część przyłączył do Prus. O Śląsk stoczono ostatecznie aż trzy wojny: pierwszą w latach 1740-1742, drugą w latach 1744- -1745 i trzecią (zwaną siedmioletnią) w latach 1756-1763. W czasie ich trwania Maciejowa nie ucierpiała. Była chroniona przez tzw. Salve guardia, otrzymaną w 1744 r. od księcia Karola Lotaryńskiego, o co. za pośrednictwem hrabiego Franza Maximiiiana von Karwartha, wcześniej zwrócili się mieszkańcy wsi. Zachowany dokument z 1742 r. ukazuje nam stan ówczesnej Madejo¬wej40. Otóż na początku rządów pruskich znajdowało się tu: 12 dużych gospo¬darstw rolnych, 17 gospodarstw większych zagrodników i 33 mniejszych za¬grodników, lecz z tych ostatnich dwa stały puste. Ponadto pracowało we wsi 20 tkaczy lnu, dwóch kowali i dwóch krawców, trzech szewców, dwóch stolarzy, po jednym: kramarzu, łaziebniku. handlarzu solą, muzyku, rzeźniku i gorzelniku, a ponadto aż 109 chałupników, z których 79 posiadało jakiś skrawek gruntu, 20 czynszowników bez własnego domu oraz dwóch młynarzy, jeden owczarz i ieden pasterz. Z czego wynika, iż żyło tu 119 rodzin. Zakładając, jak poprzed¬nio, że jedna rodzina posiadała od 6 do 7 członków, można przyjąć iż ludność Maciejowej w 1742 r. wynosiła od 714 do 833 osób, czyli o ok. 100 osób wię¬cej jak 80 lat wcześniej. W całej wsi hodowano wówczas 675 sztuk owiec, 72 kozy i 220 sztuk bydła, z czego do dworu należało 600 owiec i 30 sztuk bydła. Ponadto we wsi znajdowało się sześć przepływowych stawów hodowlanych dużych i 14 mniejszych, należących do pałacu. Działały cztery karczmy. Pierwsza ..Karczma Sądowa", która rocznie mogła wyprodukować 84 achteli piwa i 4 wiadra gorzałki. Druga „Górna Karczma", mająca prawo do rocznej produkcji 66 achteli piwa i 3 wiader wódki. Trzecią był szynk Salomona Hoffmanna, mającego prawo do 20 achteli piwa i 1,5 wiadra wódki. Czwarta karczma, a w zasadzie szynk należący do Gottloba Pofla, mogła wyprodukować również 20 achteli piwa i 1,5 wiadra wódki.  Nowe rządy pruskie spowodowały ponowne powołanie parafii ewangelickich na całym Śląsku. W Maciejowej parafia ewangelicka została erygowana 12 sierpnia 1742 r. Najpierw jednak tutejsi ewangelicy wysłali do króla pruskiego trzyosobową delegację, w skład której wchodzili: Friedrich Schubert, Christoph Schubert i Sigismund Felsmann. Udali się oni ze specjalnym pismem do siedziby Kamery Królewskiej w Świdnicy. Zgodę na posiadanie ewangelickiego domu modlitwy przez maciejowskich ewangelików wydał Fryderyk II we Wrocławiu 30 kwietnia. Następnie właściciel Maciejowej, hrabia Franz Maksymilian von Kar- wath, wydał własną zgodę na to dnia 21 maja. Nowa parafia obejmowała też pięć okolicznych wsi: Bobrów, Dąbrowicę, Radomierz, Trzcińsko i Wojanów. Na ewangelicki dom modlitwy zaadaptowano wydzierżawiony od wła-ściciela wsi - hrabiego Karwartha, budynek zwany Niederhof. Z czasem obok r.iego powstał cmentarz. Pierwszym pastorem w Maciejowej został Georg Heinrich Kühn, który po 37 latach sprawowania swojego urzędu zmarł tutaj '.v 1779 r. Jego następcą został Friedrich Christlieb Döring, który odszedł z urzędu w 1791 r. Na jego miejsce przyszedł Johann Gottlob Benjamin Meißner, po-zostający na tym stanowisku do swej śmierci w 1839 r. W latach 1840-1886 pastorem w Maciejowej był Albert Eduard Biedermann, który zasłużył się opracowaniem i wydaniem drukiem książki o dziejach wsi i parafii. Za jego czasów też. w latach 1868-1869 kościół ewangelicki otrzymał wieżę, co kosztowało prawie 11 tys. marek. W latach 1870-1871 kościół pokryty został łupkiem, a w 1886 r. tym samym materiałem pokryto dach pastorówki. W 1886 r. we ,vs: wybudowano też nowy gmach szkoły ewangelickiej. Następcą Biedermanna był Friedrich Albrecht Wilken, który przebywał tu zaledwie rok. Po nim urząd pastora pozostawał przez dwa lata nie obsadzony. W 1889 r. nowym pastorem został Hermann Simeon Schulz, który w 1892 r. opracował kolejne dzieje parafii. Przez ten cały czas właściciele Maciejowej zmieniali się wielokrotnie.
W 1763 r., po śmierci Franza Maximiiiana Karwartha, Maciejowa przeeszła w ręce Franza Antona Karwartha. Był to jednak w tym czasie już majątek mocno zadłużony, nic więc dziwnego, że zaledwie po 3 latach sprzedano go w inne ręce. W ten sposób zakończył się ponad 100-letni okres bytności Karwarthów w Maciejowej. W 1766 r. właścicielką Maciejowej została polska magnatka. Dlatego też warto temu epizodowi, a w zasadzie jego bohaterce, poświęcić nieco więcej miejsca. Tą wielką polską panią była księżna Katarzyna Agnieszka Ludwika Sapieha, urodzona 14 stycznia 1718 r. w Koźminie, córka Jana Kazimierza Sapiehy - starosty bobrujskiego i Ludwiki Opalińskiej. Sama była zamężna dwukrotnie. Po raz pierwszy w 1736 r. wyszła za mąż za swego kuzyna Michała Antoniego Sapiehę, z którym małżeństwo zostało w 1743 r. unieważnione. W 1745 r. Katarzyna poślubiła Alberta [Wojciecha] Pawła Żywnego (Zivny), urodzonego w Pradze. Jednak nadal tytułowała się po pierwszym mężu wielką łowczynią litewską i nosiła jego, a zarazem swoje, panieńskie nazwisko Sapieha. Drugi mąż Katarzyny Sapiehy, który od 1745 r. mieszkał na Śląsku w L:eszkowie (Freyhan) koło Milicza, w 1756 r. został przez cesarzową Marię Teresę obdarzony tytułem szlacheckim von Lilienhoff. Dobra męża na Śląsku stały się ulubionym miejscem pobytu księżnej, choć posiadała rozległe majątki p Wielkopolsce. Należał do niej m.in. Koźmin, Rawicz i klucz wsi koło Wielelenia, które wszystkie ostatecznie sprzedała w latach 1771-1783, przenosząc się na  stałe na Śląsk do Cieszkowa. Tu też dnia 2 marca 1779 r. zmarła i tu została pochowana w ufundowanym wcześniej przez siebie kościele41. Po śmierci Katarzyny Sapiehy majątek w Maciejowej odziedziczył jej syn p drugiego małżeństwa, pułkownik artylerii polskiej Wojciech Paweł (Adalbert
ii) von Lilienhoff. Do niego należały też majątki pod Wrocławiem: Pracze Jawskie (Protsch), Widawa (Weide), Wrocław-Poświętne (Lilienthal) i inne. nim, od 1782 r. Maciejową przejął jego brat Joachim Ignatz von Lilienhoff, ry przyjął nazwisko Zwowitzky, zakładając nową linię swego rodu. Dzięki 3 wsparciu w 1786 r. dla miejscowego kościoła katolickiego odlano nowe ;ony, które powstały w warsztacie jeleniogórskich ludwisarzy Johanna Ehrenfrieda i Christiana Friedricha Sieffertów. Wielki dzwon nazwano Maria, iejszy Józef. W 1786 r. Maciejowa liczyła 1311 mieszkańców (15 dużych gospodarstw knych, 99 zagrodniczych i 70 chałupniczych). Można więc założyć, iż przez 40 lat przybyło prawie 500 mieszkańców. W tym czasie we wsi znajdowały się kra kościoły, dwa domy parafialne, dwie szkoły (katolicka i ewangelicka), jeden folwark i dwa młyny wodne. Parafią katolicką nadal opiekowali się proboszczowie z Jeleniej Góry. W latach 1751-1769 był nim Benedictus Ortmann, a w latach 1769-1781 Franz von Flemming. Jego następcą został Franz Konstantin Li przewodząc parafii w latach 1782-1795. Natomiast w latach 1795-1817 fcboszczem w Maciejowej był Johannes Putze. Zastąpił go Franz Hornig, pozostający na tym urzędzie do 21 lipca 1843 r. Po nim urząd objął kolejny proboszcz jeleniogórski Augustin Tschuppik, który zmarł w 1872 r.
...Kupując Maciejową Becker nie przeprowadził się do niej na stałe. Zimą nadal mieszkał w Berlinie, a do swej wiejskiej posiadłości przenosił się w miesiącach letnich. Na stałe jego interesów doglądał tu pełnomocnik, którym był niejaki Kasch. Pomimo tego Becker był w Maciejowej niezwykle szanowany, zwłaszcza ze liczne akcje charytatywne. Łożył bowiem spore kwoty na wieś i jego mieszkańców. Nie tylko bowiem wyremontował i na nowo wyposażył miejscowy pałac oraz wzniósł w jego parku wieżę widokową, ale również opiekował się wsią. Szczególnie hojnie wspierał miejscową parafię ewangelicką oraz przynależną doń szkołę. Z jego pieniędzy ozdobiono kościół malunkami na suficie, jak również on ufundował obraz w głównym ołtarzu. On też założył w 1876 r. i umundurował miejscową ochotniczą straż ogniową. Becker był też prawdziwym ojcem dla tutejszych wdów i sierot, wspierając ich hojnymi datkami. Były one niejednokrotnie bardzo potrzebne, gdyż natura także i tu dawała się często we znaki mieszkańcom.
Maciejowa, tak jak praktycznie każda miejscowość na Śląsku, doświadczana była przez różnorakie klęski żywiołowe, przede wszystkim przez powodzie i pożary. Kroniki odnotowały co najmniej kilka z tych pierwszych. Taka powódź nastąpiła np. 1 lipca 1778 r., gdy sporą część wsi podmyły wody Radomierki, zalewając liczne zabudowania i niszcząc niemal wszystkie mosty. Kolejne powodzie nastąpiły w 1806 i 1807 r. Kolejna wielka powódź dotknęła Maciejową w nocy z 29 na 30 lipca 1897 r. Była to prawdziwa powódź stulecia. Woda wyrządziła ogromne szkody, zalewając zabudowania, niosąc szlam do studni, porywając zbiory z szop, zrywając mosty i niszcząc drogę. Duże straty odnotowano też w inwentarzu żywym. Spis zwierząt sporządzony w grudniu tego roku wykazał, iż w Maciejowej pozostało: 68 koni, 268 sztuk bydła, 146 świń, 122 owce, 85 kóz, 121 gęsi, 92 kaczki i 158 kur. Poziom wody w 1897 r. przewyższył o 30 cm stan z 1778 r.
O wiele częstsze od powodzi były pożary. O kilku z nich zachowały się pewne informacje. I tak w 1794 r. spłonęły zabudowania gospodarcze nr 135 i 134, położone w dolnej części wsi. W cztery lata później, dokładnie 2 maja 1798 r., od uderzenia pioruna spłonęły domy nr 68, 68 i 71, a zaledwie kilka dni później, 15 maja, ogień strawił zabudowania nr 18, 77, 78 i 79, jak również górną kuźnię oraz zajazd należący do Härtela. Z kolei w Niedzielę Palmową a 1800 r. wielki ogień w górnej części wsi pochłonął zabudowania nr 39 i 30 "należące do zagrodników oraz dwa inne domy, nr 31 i 32. W 1807 r. spłonął młyn w dolnej wsi. 15 marca 1824 r., znów od pioruna, zgorzał dom nr 5 leżący wówczas do Berndta. W 1836 r. pożar ogarnął zabudowania nr 128 129, zaś w marcu 1838 r. dom zagrodnika nr 137 oraz dom nr 139. W 1874 spłonęło, położone w górnej części wsi, gospodarstwo należące do Trieba a wraz z nim 4 sąsiednie budynki. W 1875 r. spłonęły zabudowania kuźni środkowej części wsi. W 1879 r. ogień strawił dom nr 151 należący do stolarza Andersa. Wielkim nieszczęściem okazał się pożar katolickiego domu parafialnego, który zniszczył go zupełnie w nocy z 29 na 30 lipca 1886 r. kolejny pożar wybuchł w 1888 r., niszcząc całkowicie jedno gospodarstwo dolnej części wsi. W 1889 r. od pioruna zapalił się i spłonął całkowicie budynek ogrodowy Feldmanna. W 1895 r. spłonęły szopy oraz dom Seidelmanna, w 1896 r. dwa budynki w górnej wsi. Dnia 18 maja 1898 r. od uderzenia runa zapaliły się szopy Hermanna Rüffera, a na początku 1900 r. spłonęły budowania gospodarcze dolnego młyna. Pożar nie oszczędził też gospodarczych zabudowań majątku, niszcząc je w znacznym stopniu w 1901 r. Wieś dotykały też inne nieszczęścia spowodowane przez naturę. Np. w 1849 dwukrotnie, a mianowicie 6 czerwca i 23 sierpnia, wieś dotknął tak silny grad, całkowicie spustoszył wszystkie uprawy. Podobnie silne gradobicie nawiedziło Maciejową 29 lipca 1901 r. Z kolei 10 stycznia 1901 r., między godziną 3.30 a 4 o zatrząsała się ziemia. Zachwiały się ściany budynków, łóżka poruszały się jak na nach, z kredensów spadały naczynia, zwierzęta uwolniły się z łańcuchów i powybiegały z zagród oraz obór. Krótko po 5 nastąpiły jeszcze słabe wstrząsy. Zdarzały też katastrofalne susze. Kroniki wymieniają suche lata w 1811 i 1842 r. W lipcu 1904 r. temperatury wahały się od 29 do 32 stopni Celsjusza. Zabrakło wody studniach, uprawy powysychały. W okolicznych lasach wybuchały pożary. Trawa na łąkach spopielała, a siano osiągało niespotykane ceny na targach.(51)

...

 


*Na podstawie książki Ivo Łaborewicza Maciejowa



Dnia 5.07.2012 Maciejową nawiedziły ulewne deszcze a w konsekwencji powódź 100-lecia.To było czterofalowe oberwanie chmury.Zalanych zostało ok. 100 zabudowań całkowitemu zniszczeniu uległo 6 mostów.

Dnia 15.11.2013 oddano do eksploatacji most w ciągu ul.Wrocławskiej na krajowej trójce zniszczony podczas powodzi 5.07.2014 r.

W dniu 22.06.2014r w Kościele Parafialnym Św.Ap. Piotra i Pawła w Maciejowej-Jelenia Góra była odprawiona msza z okazji jubileuszu 45-lecia kapłaństwa ks.Augustyna Oleksego

   

Pogoda  

   
© Elektronika Komputery PC Serwis